آبشارهاي هخامنشي شوشتر به فهرست جهاني پيوند مي خورند
مجموعه آبشارهاي هخامنشي و ساساني شوشتر براي ثبت در فهرست جهاني آماده ميشوند. از اين مجموعه به عنوان شاهكارهاي ايرانيان باستان در معماري و مهندسي آب در جهان نام برده مي شود
پرونده نامزدي مجموعه آبشارهاي شوشتر براي جاي گرفتن در فهرست آثار جهاني به سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري ارسال شد."محمدحسين ارسطو زاده"، مدير اداره ميراث فرهنگي و گردشگري شوشتر با اعلام اين مطلب گفت: « پرونده نامزدي مجموعه آبشارهاي شهر شوشتر براي ثبت در فهرست آثار جهاني تهيه شدهاست. چشماندازهاي بسيار زيبا، نوع فنآوري ويژه مهندسي آب در يك دوره مشخص تاريخي و وسعت تعامل فرهنگي كه به واسطه مصنوعات بشري در اين محدوده اتفاق افتاده از دلايل ثبت اين اثر منحصر به فرد در فهرست آثار جهاني است.»وي گفت: «مجموعه سازه هاي آبي خوزستان به صورت هدفمند سرزميني را به وسعت 36 هزار هكتار آمايش كرده است كه آبشارهاي شوشتر هم يكي از اين مجموعههاست كه در زمان خود منحصربفرد است.»محوطه آبشارهاي شوشتر يکي از اجزاي مجموعه سازه هاي آبي قديمي شوشتر است. اين محوطه در دوره هخامنشيان و ساسانيان تکميل و در مسير شاخه رود گرگر واقع شده است .ساختمان هاي به جا مانده از آسياب هاي آبي در اين محوطه متعلق به دوره صفويه است .اين آسيابها با استفاده از فشار آب به گردش مي افتادند که تا کنون بيش از 35 آسياب در محوطه مذکور شناسايي شده است .سرريزه هاي آب منظره اي بسيار زيبا و استثنايي از آبشارهاي مصنوعي به وجود آورده است. مهندسي آب در خوزستان و در حوزه رودخانه هاي پر آبي همچون رودخانه دز، كرخه، مارون، بهمن شير و بخش هاي ديگر رودخانه كارون، شبكه آبياري مينو (ميان آب) ممتاز است و بناها و تاسيسات آبي اين مجموعه در ارتباط با يكديگر و با برنامه اي يكپارچه كار ميكرده آنچنانكه تمامي بناهائي كه هر يك در حوزه هاي كويري و كم آب به تنهائي ديده شده در شبكه آبياري پيرامون شوشتر به طور مجتمع و يكپارچه ديده مي شود.آبشارهاي شوشتر نيز پديده اي مربوط به بخشي از اين شبكه عظيم آبياري است.چنين به نظر مي رسد يكي از اهداف داير شدن اين شبكه و به ويژه دستگاه هاي اصلي فضاي آبشارهاي زيباي شوشتر، توانمند كردن قطره هاي آب و بهره گيري از نيروي پنهان در آنها براي چرخانيدن سنگ هاي آسياب باشد.اين آسياب ها در پشت پل بند گرگر در دل سنگ جاسازي شده بودند و قطره هاي نيرومند آب از پشت پل بند و از طريق چاه هاي شتر گلوي زيربند به آسياب ها هدايت ميشده است
